Treuliodd Katie wythnos yn ail-greu trefn ysgrifennu Dylan. Dyma’r ail ran o’i myfyrdodau ar hyn, sy’n canolbwyntio ar sut roedd yn treulio’r prynhawn a’r nos.<\/p>\n\n\n\n
\u2018once he was in an environment where he could work, Dylan was extremely disciplined, writing to a strict routine\u2019 – Caitlin: Life<\/em> with Dylan Thomas – Caitlin Thomas a George Tremlett.<\/p>\n\n\n\n Roeddwn wedi penderfynu treulio wythnos yn ail-greu trefn Dylan. Roedd y boreau a dreuliais yn darllen ac yn dal i fyny \u00e2 ffrindiau wedi mynd yn dda ac roeddwn i wedi’u mwynhau’n fawr. Byddai’r prynhawniau’n cael eu hymroi i ysgrifennu go iawn. Pan oedd yn byw yn Nhalacharn, ysgrifennai Dylan rhwng 2pm a 7pm. Dewisais weithio o un tan chwech, o gofio na fyddai gen i un o brydau cawl drwgenwog Caitlin yn aros amdanaf yn barod erbyn i mi orffen y dasg.<\/p>\n\n\n\n \u2018about fourteen o\u2019clock I might really get up and say something brilliant\u2019<\/em> – Llythyr at Pamela Hansford Johnson, 2 Mai 1934.<\/p>\n\n\n\n Un o’r pethau cyntaf a sylwais am drefn ysgrifennu Dylan oedd ei angen am fod ar ei ben ei hun. Yn \u00f4l Caitlin, yn Caitlin: Life with Dylan Thomas <\/em>\u2018he was always at his best when alone with his own resources.\u2019 Roedd angen llonyddwch ac ymwahaniad \u00e2 bywyd dyddiol. Yn South Leigh, yn \u00f4l Paul Ferris yn Dylan Thomas The Biography, <\/em>darparodd Margaret Taylor garaf\u00e1n i’r Tomasiaid a osodwyd yn yr ardd i Dylan wneud ei waith ynddo. Pan oedd yng Nghei Newydd, yn \u00f4l Caitlin, rhentodd Dylan ystafell gerllaw i wneud ei waith. Yn Nhalacharn, roedd gan Dylan y sied ysgrifennu lle byddai’n cau’r drws ar bawb a phopeth, a siarsiwyd y plant i beidio \u00e2 tharfu arno. Ceisiais ail-greu ei amgylchedd drwy ysgrifennu yn fy ystafell fyw a chadw fy ff\u00f4n mewn ystafell ar wah\u00e2n fel na fydda’i tynnu fy sylw.<\/p>\n\n\n\n Mae’n rhaid i mi gyfaddef, fe’i cefais yn anodd iawn dal at yr unigedd gorfodol. Doeddwn i ddim wedi sylweddoli mor ddibynnol oeddwn i ar fy ff\u00f4n nes i fi ei roi o’r neilltu. Doedd e’ ddim yn helpu ‘chwaith nad oedd y toreth o syniadau a oedd gen i’n awyddus i gael eu troi’n eiriau. Roeddwn i’n teipio brawddeg ar \u00f4l brawddeg ac yn eu dileu’n syth. Gwyddwn o’i lythyrau fod Dylan weithiau’n ysgrifennu dwy linell o farddoniaeth mewn awr, ond roedd hyn yn fawr o gysur. Fe’m cefais fy hun yn gwylio’r cloc yn aml! Erbyn dydd Gwener roeddwn yn teimlo’n eitha’ digalon a chan nad oeddwn yn edrych ymlaen at y prynhawn roedd un o linellau Dylan yn fy meddwl \u2018On no work of words for three lean months\u2019 (Yn addas, dechreuwyd y gerdd am golli’r awen ym mis Chwefror 1933 ond ni chafodd ei gorffen tan fis Medi 1938). Roedd y gerdd yn dal i chwarae yn fy mhen wrth i mi agor y gliniadur o’m hanfodd, gan feddwl tybed beth gallwn i ei ysgrifennu. Ac yna fe drawodd e’ fi, beth am ysgrifennu stori fer am gymeriad sy’n dioddef o golli awen, ond gyda thro annisgwyl (dwi’n dwlu ar dro annisgwyl). Dilynodd y cynsail yn gyflym ar \u00f4l hynny a threuliais brynhawn pleserus yn ychwanegu at y drafft cyntaf. Am y tro cyntaf yn ystod yr wythnos, roeddwn i’n gwylio’r cloc gan ddymuno iddo arafu fel y gallwn barhau i weithio.<\/p>\n\n\n\n Yn y nosweithiau yn Nhalacharn ar \u00f4l iddo orffen ysgrifennu a chael ei ginio, byddai Dylan yn cael bath – byddai ganddo losin a winwns picl wrth ei ymyl, byddai’n gorwedd n\u00f4l yn y d\u0175r ac yn adrodd barddoniaeth. Roedd hyn yn ymddangos yn hen arfer. Yn \u00f4l y mis Tachwedd 1933 roedd wedi ysgrifennu at Pamela Hansford Johnson: \u2018I often think that baths were built especially for drowsy poets to lie in and there intone aloud amid the steam and boiling ripples.\u2019 Ar \u00f4l ei fath, byddai’n mynd i’r dafarn. Pan oedd yn iau ac yn aelod o’r Little Theatre, byddai’n treulio’i nosweithiau’n teithio i’r Mwmbwls ac yn mynychu ymarferion. Ambell waith byddai’n ysgrifennu yn y nosweithiau, er, yn \u00f4l Constantine Fitzgibbon ynThe Life of Dylan Thomas, <\/em>roedd hyn yn rhywbeth a wn\u00e2i pan oedd yn iau yn hytrach nag yn y blynyddoedd diweddarach. Dewisais ysgrifennu yn y nosweithiau er i fi adael i fi fy hun gael cwrw dathliadol ar y nos Wener ar \u00f4l i fi orffen drafft cyntaf fy stori. <\/em><\/p>\n\n\n\n Roedd trefn Dylan yn ddwys iawn, doedd dim rhan o’r diwrnod yn rhydd o eiriau, boed hynny wrth gasglu syniadau, ysgrifennu ymadroddion neu adrodd gweithiau. Roedd yn well gan Dylan fynd ati i ysgrifennu yn y prynhawniau. Roedd hyn ychydig bach yn anfanteisiol i fi wrth geisio ail-greu ei drefn gan mai fy nghyfnod mwyaf cynhyrchiol yw naill ai peth cyntaf yn y bore neu’r peth olaf yn y nos. Fodd bynnag, mi wnes i ddyfalbarhau. Gwelais y profiad yn un gwerthfawr, er gwaethaf ambell rwystredigaeth, a theimlais fwy o empathi tuag at Dylan yr ysgrifennwr. Teimlais hefyd fod fy sefyllfa’n un ffodus – roeddwn i’n ysgrifennu er pleser yn unig, ac os na fyddai’r geiriau’n dod, roedd hynny’n rhwystredig ond dim byd yn fwy na hynny. I Dylan, roedd ysgrifennu’n fywoliaeth iddo, ac mae’n rhaid bod y pwysau i gynhyrchu wedi bod yn ddwys. Ym 1938 ysgrifennodd at Henry Treece: \u2018A poem, obviously, cannot be begun with the strength and singlemindedness it demands and deserves unless there is enough money behind it to assure its completion\u2019. Pwysau gwirfoddol oedd fy mhwysau i ond er hynny roedden nhw’n dal i dynnu fy sylw o’r gwaith dan sylw. Ar ddiwedd yr wythnos, teimlais gryn edmygedd tuag at ymroddiad Dylan a’r drefn hunanosodedig. Yn y dyfodol, byddaf yn bendant yn darllen yn fwy eang ac yn gwneud yn fawr o’r cyfleoedd i ddatblygu fy ysgrifennu.<\/p>\n\n\n\nY prynhawniau<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Y nosweithiau<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Casgliad<\/strong><\/h2>\n\n\n\n