<\/p>\n\n\n\n
Yn ei hail flog ar fannau ysgrifennu Dylan, mae Linda Evans o Ganolfan Dylan Thomas yn edrych ar yr amser a dreuliodd yn Donegal. <\/p>\n\n\n\n
Yng nghanol mis Medi 1935, ysgrifennodd Dylan o Abertawe at yr ysgrifennwr\nDesmond Hawkins gan ddweud ei fod wedi bod ar y sesiwn yfed fwyaf yn y byd ac\nni wyddai \u2018pa ddiwrnod oedd hi na pha wythnos neu unrhyw beth\u2019. Roedd newydd\nddychwelyd o’r hyn y byddem ni’n ei ystyried bellach yn ‘enciliad ysgrifennu’\nbach mewn ardal hynod anghysbell yn sir Donegal, Iwerddon. <\/p>\n\n\n\n
Ar ddechrau’r haf, teithiodd o Lundain i’r bwthyn yn Glen Lough gyda\nGeoffrey Grigson, bardd, beirniad a golygydd y cylchgrawn barddoniaeth\ndylanwadol, \u2018New Verse\u2019. Awgrymodd y dylai’r rhyfeddod ugain oed fynd gydag ef\nar wyliau, gan roi cyfle i Dylan wella a chamu’n \u00f4l o demtasiynau ei ffordd\namheus a bohemaidd o fyw a’r yfed trwm. Rhentodd y p\u00e2r feudy addasedig gan y\nffermwyr Dan a Rose Ward, yr oedd yr artist, yr ysgrifennwr a’r teithiwr enwog\no America, Rockwell Kent, wedi’i addasu’n annedd sylfaenol yn \u00f4l yn 1926, lle\ncynhyrchodd rai paentiadau hardd o’r ardal leol.<\/p>\n\n\n\n
Y ffocws gwreiddiol ar gyfer y g\u0175yr ifanc oedd bod yn ‘l\u00e2n eu buchedd’ h.y.\nbwyta bwyd maethlon a chael awyr iach ac ymarfer corff ar deithiau cerdded hir\nger y mynyddoedd, y llynnoedd a’r arfordir, gyda’i fywyd gwyllt toreithiog a’r\ncreigiau anferth a wynebai cefnfor Iwerydd. Roedd Geoffrey hyd yn oed wedi\ndysgu Dylan i bysgota. Yn y nosweithiau, byddent yn cynnau t\u00e2n mawn ac yn siarad yng ngolau cannwyll. At ei gilydd, roedd yn brofiad pleserus a\nhynod synhwyraidd. Fodd bynnag, ar \u00f4l pythefnos, dychwelodd Geoffrey i Lundain,\ngan adael Dylan, yn \u00f4l ei gais, ar ei ben ei hun. O hynny ymlaen, bu bron iddo\ngau’r drws yn gyfan gwbl ar y byd mawr y tu allan. Heb ddim i dynnu’i sylw, gallai\nei feddwl ganolbwyntio’n ddwys ar bethau, ac roedd yn llawn creadigrwydd. Ond\nyn raddol, fe’i dadrithiwyd gan y distawrwydd a’r unigrwydd, er gwaethaf\nmwynhau prydau rheolaidd a chyflenwadau o wisgi tato (poteen), wisgi a\ngynhyrchwyd yn lleol ac yn anghyfreithlon, a ddarparwyd gan ei landlordiaid.\nLleihaodd ei gyflenwad o sigar\u00e9ts, roedd yn ysu am ryngweithiadau cymdeithasol\na’r unig ffordd y gellid cael peint o porter yng nghwmni rhywun arall oedd trwy\ngerdded deng milltir, yn aml mewn amodau llaith, gwyntog a gwybedog, i dafarn\nO\u2019Donnells yn Meenaneary.<\/p>\n\n\n\n
Ysgrifennodd lythyrau hir at ei gyfeillion yn Abertawe gan ddweud na allai\nystyried ei wyneb ei hun yn y drych fel yr unig wyneb yn y byd am gyfnod\namhenodol, ac yn ei unigedd dechreuodd ystyried normalrwydd ei fyd ei hunan\nmewn ffordd ordeimladol – dywedodd ei fod \u2018yn teimlo’r angen am y byd hwnnw, ac\nangenrheidrwydd ei ddigwyddiadau’. Er bod Dylan wedi gobeithio aros tan fis\nMedi, cyrhaeddodd fan di-droi’n-\u00f4l. Er gwaethaf ceisio cadw at drefn, gan fynd\nam dro wedi iddi nosi, a ‘chloi’r noson wyllt Wyddelig allan’ ar \u00f4l hynny,\ndioddefodd ei iechyd meddwl: dioddefai arswydion nos, roedd yn gweld ffigyrau\nrhyfedd ac yn teimlo fel pe bai rhywbeth yn cropian ar y croen. Does dim\namheuaeth y gwaethygwyd ei natur ddiamddiffyn gan ofergoelion goruwchnaturiol\nlleol, a oedd yn bwydo ar wylltineb ac annhosturi natur a’r elfennau.<\/p>\n\n\n\n